Linux.pl
Opcje wyszukiwania podręcznika man:
Lista stron man zaczynających się od znaku:
A   B   C   D   E   F   G   H   I   J   K   L   M   N   O   P   Q   R   S   T   U   V   W   X   Y   Z   ALPHA   NUM   OTHER   ALL
FDISK(8)               Podręcznik progrmisty linuksowego              FDISK(8)

NAZWA
       fdisk - Obsługa tablicy partycji dla Linuksa

SKŁADNIA
       fdisk [-u] [-b rozmiar_sektora] urządzenie

       fdisk -l [-u] [-b rozmiar_sektora] [urządzenie ...]

       fdisk -s partycja ...

       fdisk -v

OPIS
       Dyski  twarde mogą być podzielone na jeden lub więcej logicznych dysków
       zwanych partycjami.  Podział ten jest zapisany w tablicy partycji znaj-
       dującej się w sektorze 0 dysku.

       W  świecie  BSD mówi się o tzw. "plastrach dyskowych" (`disk slices') i
       "etykiecie dysku" (`disklabel').

       Linux potrzebuje przynajmniej jednej partycji  --  mianowicie  partycji
       przeznaczonej na główny system plików.  Może używać plików i/lub party-
       cji wymiany, ale te drugie są bardziej  wydajne.  Tak  więc,  zazwyczaj
       używana  jest druga partycja linuksowa przeznaczona na partycję wymiany
       (tzw. swap).  Na komputerach o architekturze zgodnej z  Intelem,  BIOS,
       używany  do  uruchamiania systemu, często ma dostęp tylko do pierwszych
       1024 cylindrów dysku. Z tego powodu  osoby  mające  duże  dyski  często
       tworzą  trzecią  partycję  o  rozmiarze kilku MB, zazwyczaj montowaną w
       katalogu /boot, która  przechowuje  obraz  jądra  i  kilka  dodatkowych
       plików potrzebnych w czasie uruchamiania systemu, żeby mieć pewność, że
       te rzeczy są dostępne dla BIOS-u.  Mogą być różne przyczyny, związane z
       bezpieczeństwem,  ułatwieniem  administrowania  i tworzenia kopii zapa-
       sowych lub testowaniem, żeby używać większej  liczby  partycji  niż  to
       minimum.

       fdisk  (w pierwszej wersji jego wywołania) to obsługiwany z pomocą menu
       program do działania na tablicy partycji dysku twardego.  Rozumie  par-
       tycje DOS-owe oraz etykiety dysków typu BSD lub SUN-a.

       Urządzenie jest zwykle jednym z:
              /dev/hda
              /dev/hdb
              /dev/sda
              /dev/sdb
       (/dev/hd[a-h] -- to dyski IDE, /dev/sd[a-p] -- dyski SCSI, /dev/ed[a-d]
       -- dyski ESDI, /dev/xd[ab] -- dyski XT).  Nazwa urządzenia  odnosi  się
       do całego dysku.

       Partycja  to  nazwa urządzenia, za którą następuje liczba. Na przykład,
       /dev/hda1 jest pierwszą partycją pierwszego dysku twardego IDE  w  sys-
       temie.   Dyski IDE mogą zawierać do 63 partycji, a dyski SCSI -- do 15.
       Zobacz także /usr/src/linux/Documentation/devices.txt.

       Etykieta dysku typu BSD/SUN może opisywać 8 partycji, z których trzecia
       powinna  być  specjalną partycją oznaczającą cały dysk. Partycji, która
       używa swojego pierwszego sektora (jak na przykład partycja wymiany) nie
       należy umieszczać w cylindrze 0, ponieważ zniszczy to etykietę dysku.

       Etykieta dysku typu IRIX/SGI może opisywać 16 partycji, z których jede-
       nasta powinna  być  partycją  całego  "woluminu",  natomiast  dziewiąta
       powinna  być  tzw.  "nagłówkiem  woluminu".   Nagłówek  woluminu  także
       pokrywa całą tablicę partycji, tzn.  zaczyna się   w  bloku  zerowym  i
       domyślnie  ciągnie  się  przez  pięć  cylindrów.   Pozostałe  miejsce w
       nagłówku woluminu może być użyte przez wpisy głównych katalogów.  Żadna
       partycja  nie  może  nachodzić na nagłówek woluminu.  Także, nie należy
       zmieniać typu nagłówka woluminu, ani tworzyć  na  nim  systemu  plików,
       ponieważ  spowoduje to utratę tablicy partycji. Proszę używać tego typu
       etykiety dysku tylko podczas pracy z Linuksem na  komputerach  IRIX/SGI
       lub podczas pracy z dyskami IRIX/SGI pod Linuksem.

       Tablica partycji typu DOS może opisać nieograniczoną liczbę partycji. W
       sektorze 0 jest miejsce na opis 4  partycji  (zwanych  podstawowymi  --
       `primary').  Jedna z nich może być partycją rozszerzoną; jest ona jakby
       pudełkiem zawierającym partycje  logiczne,  których  deskryptory  można
       znaleźć   w   wiązanej  liście  sektorów,  z  których  każdy  poprzedza
       odpowiadającą   partycję   logiczną.    Cztery   podstawowe   partycje,
       niezależnie od tego czy są obecne, czy nie, otrzymują numery od 1 do 4.
       Numery partycji logicznych zaczynają się od 5.

       W tablicy  partycji  typu  DOS  początkowe  przesunięcie  (`offset')  i
       rozmiar  każdej  partycji  przechowywany  jest  na  dwa  sposoby:  jako
       bezwzględna liczba sektorów (zapisywana na 32  bitach)  i  jako  trójka
       Cylindry/Głowice/Sektory   (Cylinders/Heads/Sectors)   (zapisywana   na
       10+8+6 bitach). Pierwszy zapis jest w  porządku  -  przy  512-bajtowych
       sektorach  będzie  działał  aż  do  2  TB.  W przypadku drugiego zapisu
       występują dwa małe problemy.  Przede  wszystkim  pola  C/H/S  mogą  być
       wypełnione  tylko  wtedy, gdy znana jest liczba głowic oraz liczba sek-
       torów na ścieżce. Po drugie, nawet jeżeli te liczby są znane, to te  24
       bity,  które są dostępne, nie wystarczają.  DOS używa tylko C/H/S, Win-
       dows -- obu, a Linux nigdy nie używa C/H/S.

       Jeśli  jest  to  możliwe,  fdisk  automatycznie  uzyska  informacje   o
       geometrii  dysku.   Niekoniecznie  musi to być fizyczna geometria dysku
       (co więcej, nowoczesne dyski w rzeczywistości nie mają  czegoś  takiego
       jak  fizyczna  geometria, a w każdym razie nie mają niczego, co mogłoby
       być opisane w prostej postaci  cylindry/głowice/sektory),  lecz  geome-
       tria, której używa MS-DOS dla tablicy partycji.

       Zazwyczaj  wszystko  idzie  dobrze  i  nie ma żadnych problemów, jeżeli
       Linux jest jedynym systemem  na  dysku.  Jednakże,  jeśli  dysk  będzie
       dzielony  z  innymi  systemami  operacyjnymi,  to  dobrym pomysłem jest
       utworzenie co najmniej jednej partycji fdiskiem  pochodzącym  z  innego
       systemu  operacyjnego.  Linux,  podczas uruchamiania, przegląda tablicę
       partycji i stara się wywnioskować, jaka (fałszywa) geometria dysku jest
       wymagana, żeby mógł dobrze współpracować z innymi systemami.

       Gdy  drukowana  jest tablica partycji, dokonywane jest sprawdzenie kon-
       systencji wpisów tablicy. Sprawdzane  jest,  czy  fizyczne  i  logiczne
       punkty  startowe  i końcowe są takie same, oraz czy partycja rozpoczyna
       się i kończy w granicach cylindrów (poza pierwszą partycją).

       Niektóre wersje MS-DOS tworzą pierwszą partycję, która  nie  rozpoczyna
       się na granicy cylindra, lecz na 2 sektorze pierwszego cylindra. Party-
       cje rozpoczynające się na cylindrze  1  nie  mogą  rozpoczynać  się  na
       granicy  cylindra, lecz raczej nie powinno to sprawiać problemów, chyba
       że używasz OS/2.

       Funkcje sync() i ioctl()  BLKRRPART  są  wywoływane  (o  ile  zmieniono
       tablicę  partycji)  przed wyjściem, kiedy tablica partycji zostanie już
       zaktualizowana.   Dawno  temu  było  konieczne  przeładowanie   systemu
       (reboot)  po  użyciu fdiska.  Teraz nie powinno być takiej potrzeby; co
       więcej, zbyt  szybkie  przeładowanie  systemu  może  spowodować  utratę
       jeszcze nie zapisanych danych. Proszę zauważyć, że zarówno jądro, jak i
       dysk mogą buforować dane.

OSTRZEŻENIE DOS 6.x
       Komenda FORMAT z DOS 6.x szuka informacji w pierwszym sektorze  obszaru
       danych partycji i traktuje je jako godniejsze zaufania niż informacje z
       tablicy partycji.  Dosowy FORMAT oczekuje od dosowego FDISK-a,  że  ten
       wyczyści  pierwsze  512  bajtów  obszarów  danych  przy  każdej zmianie
       rozmiarów. Dosowy FORMAT zajrzy do  tych  dodatkowych  danych  nawet  z
       flagą /U -- uważamy to za błąd tych programów.

       Tak  więc  używając  cfdiska  lub  fdiska  do  zmiany rozmiaru partycji
       dosowej, należy też użyć dd do wyzerowania pierwszych  512  bajtów  tej
       partycji  przed  użyciem  dosowego  FORMAT.  Na przykład, po utworzeniu
       dosowej partycji programem cfdisk, powinno się  wykonać  polecenie  "dd
       if=/dev/zero  of=/dev/hda1 bs=512 count=1", które zeruje pierwszych 512
       bajtów partycji.

       BĄDŹ NIEWYOBRAŻALNIE OSTROŻNY  przy  używaniu  komendy  dd,  gdyż  mała
       pomyłka może spowodować zniszczenie wszystkich danych z dysku.

       Dla  najlepszych wyników, zawsze powinieneś używać fdiska specyficznego
       dla  danego  systemowi  operacyjnemu.  Na  przykład,  partycje   dosowe
       powinieneś   tworzyć  dosowym  FDISK-iem,  a  linuksowe  --  linuksowym
       fdiskiem lub cfdiskiem.

OPCJE
       -b rozmiar_sektora
              Określa rozmiar sektora dysku. Możliwe wartości są  następująca:
              512,  1024  lub  2048.   (Ostatnie  jądra znają rozmiar sektora.
              Proszę używać tej opcji tylko dla starych jąder lub w celu  nad-
              pisania wartości podanej przez jądro).

       -l     Drukuje   tablice   partycji  dla  podanych  urządzeń  i  kończy
              działanie.  Jeżeli nie podano żadnych urządzeń,  to  używane  są
              urządzenia  wymienione w pliku /proc/partitions (o ile taki ist-
              nieje).

       -s partycja
              Wypisuje na standardowym wyjściu rozmiar partycji (blokach).

       -v     Drukuje numer wersji fdiska i kończy działanie.

BŁĘDY
       Istnieje kilka różnych programów *fdisk.  Każdy z nich ma  swoje  prob-
       lemy  i  zalety.   Prosimy  wypróbować  ich  w następującej kolejności:
       cfdisk, fdisk,  sfdisk.   (Istotnie,  cfdisk  jest  pięknym  programem,
       mającym  surowe  wymagania  co  do  tablic  partycji,  które akceptuje,
       tworzącym tablice partycji wysokiej jakości.  Należy go używać,  jeżeli
       tylko  jest taka możliwość.  fdisk jest programem mającym wiele błędów,
       robiącym mętne rzeczy -- zazwyczaj zdarza mu się dać  sensowne  wyniki.
       Jego  pojedynczą  zaletą  jest obsługa etykiet dysków typu BSD i innych
       nie-DOS-owych tablic partycji.  Należy go  unikać,  jeżeli  tylko  jest
       taka  możliwość.   sfdisk jest programem tylko dla hakerów -- interfejs
       użytkownika jest okropny, ale program jest poprawniejszy  od  fdiska  i
       potężniejszy  od  zarówno  fdiska,  jak  i cfdiska. Co więcej, może być
       używany nieinterakcyjnie).

       Etykiety dysku typu IRIX/SGI nie są jeszcze  obsługiwane  przez  jądro.
       Co  więcej,   katalogi  główkowe  (header  directories) IRIX/SGI nie są
       jeszcze w pełni obsługiwane.

       Brak opcji "zapisz tablicę partycji do pliku".

ZOBACZ TAKŻE
       cfdisk(8), parted(8), sfdisk(8).

Linux 2.0                       11 czerwca 1998                       FDISK(8)

Time taken: 0.00035 seconds


Created with the man page lookup class by Andrew Collington, php@amnuts.com