Linux.pl

 START  |  BLOG  |  FORUM  |  POCZTA  |  HOSTING

Hosting Linux.pl
Smaller Default Larger

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna

Jak zobaczyłem info o aktualizacji „APTusa” to zaniemówiłem, wersja 0.3.0, została dodana możliwość instalacji środowisk graficznych. Pamiętacie jak szukaliście polecenia (nazwy pakietów) by zainstalować konkretne środowisko…. a tu wystarczy kilka kliknięć (sam jestem zwolennikiem konsoli, ale taki „skrót” czasami wart jest grzechu ;). Na mnie to zrobiło duże wrażenie, proste a chyba nikt tego nie zrobił wcześniej w taki sposób.

Ocena użytkowników: 4 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka nieaktywna

Nakręciłem trzy filmiki z instalacji i konfiguracji Debiana dla początkujących i postanowiłem je tu pokazać.

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna

Skróty ułożone są wg kolejności klawiszy na klawiaturze

 

Legenda

 

Znak z klawiatury wstawiany bez klawiszy funkcyjnych

Prawy alt + znak z klawiatury

Shift + znak z klawiatury

Prawy alt + Shift + znak z klawiatury

Brak znaku

 

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna

Jednym z pierwszych pytań osób zainteresowanych Linuksem jest pytanie - dlaczego Linux jest lepszy, co ma takiego czego nie mają inne systemy? Postaram się przedstawić w tym artykule najważniejsze argumenty przemawiające za Linuksem, które powinny Cię przekonać do tego właśnie systemu. Dla większej przejrzystości ujmę to w punktach.

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna

1. Tuż przed instalacją systemu zaleca się ściągnięcie na pendrive'a albo inne urządzenie przenośne pakietu UbuDSL. Dzięki niemu użytkownicy np. Neostrady TP w łatwy sposób skonfigurują swoje połączenie internetowe. Dla posiadaczy procesora z architekturą 32-bitową ściągamy plik Pobierz dla Ubuntu 8.10 i386 (wersja 32-bitowa). Dla procesorów 64-bitowych pobieramy Pobierz dla Ubuntu 8.10 amd64 (wersja 64-bitowa).

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Więcej moich artykułów na stronie: slackware.ictlaboratory.com

Tak jak już wcześniej pisałem wybierz pakiety które są niezbędne do uruchomienia Linuksa w trybie tekstowym. Podstawowe pakiety niezbędne do funkcjonowania Linuksa znajdują się w grupie <a>. Dlatego podczas instalacji zaznacz tylko tą grupę. Z tej grupy wybierz tylko niektóre pakiety. Przy wyborze pomoże ci poniższa tabelka. Opószczenie jakiegokolwiek pakietu z grupy zaznaczonej na zielono - powoduje, że podczas startu systemu będą pojawiać się błędy, lub nie uruchomi się wcale.

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

tort

Wstęp

Podczas całej pracy w Linuksie będziemy musieli dane odczytywać lub gdzieś zapisywać. Urządzeń do gromadzenia danych jest wiele. Stacje dyskietek (FDD), dyski twarde (HDD), CD-ROM-yDVD-ROM-y, pendrive'y, napędy taśmowe, ZIP-y i wiele, wiele innych, o których nawet nie słyszałem. W artykule tym skupię się na najpopularniejszych urządzeniach i problemach z nimi związanymi. Z tego artykułu dowiemy się jak poprawnie utworzyć partycje na dysku, jak zamontować Flash disc i CD-ROM. Po lekturze napiszemy poprawnie plik fstab.

Więcej artykułów na stronie: www.ictlaboratory.com

 

Dysk twardy

HDD - (ang. Hard Disc Drive) -W szczelnej obudowie zamknięte są sztywne dyski, a nad nimi na powietrznej poduszce unoszą się głowice odczytujące i zapisujące dane. Na dzień dzisiejszy jest to najpopularniejsze urządzenie do gromadzenia i przechowywania danych. Cechuje go duża pojemność i ogromna prędkość odczytu i zapisu danych. Trudno spotkać komputer bez tego urządzenia. Można spotkać oczywiście serwery, które system wczytują z dyskietki lub z płyt CD lub DVD na których zapisany jest system operacyjny w wersji LIVE, ale ich prędkość działania pozostawia wiele do życzenia, jeśli chodzi o wczytywanie nowych danych.

Pierwszy problem z jakim się spotkamy instalując każdy system Linuks to podział dysku na partycje i wybranie odpowiedniego systemu plików. Wiele systemów umożliwia automatyzację tego procesu, lecz w dystrybucji Slackware sami musimy się zatroszczyć o prawidłowy podział.

 

Podział na partycje

Twardy dysk wyobrażam sobie jako ogromny tort urodzinowy i zastanawiam się zawsze, czy warto go kroić i w jakich proporcjach? Odpowiedź na pierwsze pytanie jest prosta: należy podzielić, a zalet jest kilka:

  • Bezpieczeństwo - zawsze starajmy się odzielić dane urzytkowników, od danych systemowych, aby nie mogli zapisywać nic na partycji systemowej, gdyż mogą ją np. przepełnić i nasz Linuks nie będzie działał lub spowolni swoje działanie.
  • Skuteczność - w momencie, gdy będziemy zmuszeni reinstalować system i tym samym formatować partycję główną, usuniemy tylko dane systemowe, a dane użytkowników, które znajdują się w innym miejscu, zostaną zachowane.
  • Wygoda - w łatwy sposób zapanujemy nad rozrastającymi się danymi w miarę użytkowania komputera, a także ułatwimy sobie wykonywanie kopii zapasowych.

 

Na ile części podzielić dysk?

W systemie operacyjnym Linuks najłatwiej podzielić na dwie: główną i swap. Jednak z reguły dzieli się na więcej. Podział ten jest uwarunkowany w głównym stopniu od tego jakie przeznaczenie będzie miał komputer. Inaczej podzielimy dysk w komputerze domowym, wykorzystywanym do zabawy, a inaczej dysk w serwerze firmowym. Ja swój wykorzystam jako serwer osiedlowy udostępniający łącze internetowe. Będzie na nim znajdować się strona internetowa z forum, a także będzie służył jako serwer plików dla użytkowników. Proponuję podzielić na kilka partycji:

  • / - główna - zapisane najpotrzebniejsze dane dla systemu - polecenia i programy systemowe Linuksa, pliki urządzeń, pliki konfiguracyjne, a także katalog osobisty administratora (root),
  • /usr - zawiera pliki i programy ogólnodostępne (gry, programy użytkowe, dokumentację i pliki pomocy),
  • /var - w nim znajdują się np. dane internetowe - źródła stron WWW, maile przesyłane przez serwer pocztowy. W katalogu tym też zaisują się logi działających programów,
  • /home - tutaj użytkownicy przechowują swoje dane, na partycji tej też wydzielę obszar dla danych FTP i SAMBY,
  • /tmp - temporary - tymczasowy - programy zaśmiecają go danymi chwilowymi - po pewnym czasie są niepotrzebne, jednak najczęściej nikt ich nie kasuje,
  • swap - partycja wymiany.

 

W jakich proporcjach podzielić dysk i na jakie partycje.

Nie ma złotego środka - wszystko zależy od wielkości dysku i jak wcześniej napisałem od przeznaczenia komputera. Ja osobiście proponuję dojść do tego drogą prób i błędów. Należy na samym początku zainstalować system na jednej partycji i gdy wszystko już będzie działać należy obliczyć zajmowaną przestrzeń poszczególnych katalogów wydając polecenie:

# du --max-depth=1 -h

U mnie zaraz po instalacji wygląda to mniej-więcej tak:

4K	./srv 
0 ./sys
421M ./usr
16K ./lost+found
16K ./tmp
64K ./media
28K ./root
3.9M ./sbin
40K ./mnt
69M ./lib
4.0K ./opt
132K ./dev
1.4M ./etc
0 ./proc
2.7 ./var
4K ./home
9.9M ./boot
6.2M ./bin
514M .

W ten sposób mniej-więcej oszacujemy zapotrzebowanie na poszczególne partycje, oczywiście dodając kilka, lub kilkadziesiąt procent na nieprzewidziane pliki. Gdy posiadamy duży dysk - nie oszczędzamy miejsca i dzielmy na większe partycje dając plikom możliwość rozrastania.

Przykładowe rozmiary partycji.
PartycjaRozmiarUwagi
/ 200MB - 20GB system Slackware w pełnej instalacji zajmuje 5.25GB, jednak wiele programow i gier instaluje sie w katalogu /opt
/usr 500MB - 10GB jeśli planujemy instalację wielu pamięciożernych gier - to musimy partycję tą powiększyć
/var 1GB - 6GB największa strona z galerią i forum nie będzie zajmować więcej jak 5GB do tego dodajmy 1 GB na logi
/home max tu nie żałujmy - użytkownicy będą przechowywać swoje dane - filmy, muzykę, obrazy płyt itp
/tmp 1GB myślę, że wystarczy
swap   to już inny rozdział

Dodatkowe partycje mozna utworzyc dla FTP-a lub udzialow SAMBY. Jesli instalujemy system na dyskach RAID to mozna tez oddzielic partycje /boot. Wszystko oczywiscie zalezy od sprzetu jaki posiadamy i jego przeznaczeniu, oraz wlasnych upodoban.

 

Swap

Zwany także partycją wymiany ma kilka zastosowań. Nigdzie nie jest jednoznacznie powiedziane, czy tworzenie partycji swap przynosi korzyści, czy straty dla prędkości działania systemu. Dalsze informacje są zaczerpnięte z wypowiedzi z forum internetowych. Przeznaczenie partycji wymiany to:

  • "zwiększenie" pamięci RAM - w czasach, gdy pamięci były małych rozmiarów i bardzo drogie, natomiast programy wymagały jej coraz więcej aby funkcjonować - wymyślono chytrą sztuczkę. Zaczęto emulować pamięć RAM na twardym dysku. I znowu programy działały, co z tego, że trochę wolniej. Dziś gdy pamięci są tanie i gigantycznych rozmiarów - powyżej 2GB można by sobie Swap darować, ale...
  • magazyn danych podczas hibernacji - dla zaoszczędzenia energii - najczęściej w laptopach - komputery przechodzą w stan tzw. hibernacji - wyłącza się monitor, twardy dysk i odłącza napięcie. Wtedy, dla bezpieczeństwa, cała zawartość pamięci zostaje zapisana na twardym dysku w Swap'ie.
  • przechowalnia starych danych - gdy programy nie korzystają z pewnych danych - na wszelki wypadek zapisują je w Swap'ie (np przeglądarki internetowe), gdy potrzebują ich znowu - wczytują je właśnie ze Swap'u co zwiększa ich prędkość działania - niektórzy wtedy skarżą się na "mielenie" twardego dysku

Przy dużej ilości pamięci RAM można pokusić się o wyłączenie partycji Swap, ale większość guru Linux'a odradza tego typu zabieg. Nie przyśpieszy to działania systemu, a odcięcie kilku gigabajtów z ogromnego twardego dysku nie sprawi żadnej różnicy.

Wielkość partycji Swap uzależniona jest od wielkości pamięci RAM. Aby poprawnie działała opcja hibernacji - musi być przynajmniej jej równa. Osobiście skłaniam się do idei, abySwap'u było 1,5 razy tyle co ramu np.: 128MB x 1,5 = 192MB i dla pamięci równej 128 MB przydzielam 200MB Swap'u (dla równego rachunku hihi). Metoda ta nie sprawdza się gdy komputer ma 4GB i więcej.

Podczas partycjonowania dysku Swap można umieścić na początku, na końcu, lub pomiędzy innymi partycjami. Ja osobiście umieszczam na końcu, gdyż tam wydaje mi się jest najszybszy odczyt danych. Polecam też stworzenie partycji Swap na oddzielnym dysku, jeśli ktoś takowy posiada.

 

Czym pociąć ten tort?

Programów do podziału dysku na partycje jest ogromna ilość. Można podzielić je na dwie kategorie:

 

Pierwsza - z graficznym interfejsem.

Są to programy proste w osłudze - posiadające intuicyjne menu. Twarde dyski i partcje na nich są reprezentowane przez różnokolorowe paski, co ułatwia dokładny podział. Wadą jest natomiast to, że do ich uruchomienia niezbędny jest system operayjny - Linux lub Windows. Przykładami mogą być:

 

1 GParted Live 0.4.5-2

GParted

(ang. Gnome Partition Editor) - wersja Live - czyli startuje z płyty i nie musimy posiadać żadnego systemu na dysku - a co najważniejsze jest zupełnie za dormo do pobrania ze strony producenta. Program jest intuicyjny w obsludze, jedyna jego wada, to brak polskiej lokalizacji.

 

2 Partition Magic 8.0

partitionmagic

Doskonały program firmy Norton, działający pod systemem windows potrafiący partycjonować w locie (nie tracąc danych zawartych na dysku) - niestety jest to wersja komercyjna. Ze strony producenta jest możliwość pobrania wersji testowej tego programu.

 

3 EASEUS Partition Manager

Easeus

Jest to darmowa (z wyłączeniem zastosowań komercyjnych) edycja programu do podziału dysku na partycje. Narzędzie to działa w systemie operacyjnym Windows.

 

Druga - działające w trybie tekstowym

Trudniejsze w obsłudze i mające mniej możliwości, ale niezawodne:

  • fdisk - stary DOS-owy dobry program do partycjonowania. Posiada też swój odpowiednik w Linuksie.
  • cfdisk - linuksowy odpowiednik fdiska - prosty w obsłudze i co najważniejsze znajduje się na płycie instalacyjnej Slackware'a

Wszystkie te programy można wyszukać w internecie. Dla programów z graficznym interfejsem nie jest potrzebny opis - nawet dziecko domyśli się jak je obsługiwać - jeśli ty nie będziesz potrafił - to proponuje dać sobie spokój z Linuksem ;)

Ja opiszę w skrócie jak korzystać z systemowego programu, który znajduje się na pierwszym dysku instalacyjnym i jest dostępny po włożeniu płyty i uruchomieniu instalacji. Wywojuje się go wpisując polecenie # cfdisk /dev/nazwa_dysku. Po uruchomieniu komputera i wczytaniu jądra, system rozpoznaje urządzenia podłączone do komputera i przydziela im kolejne nazwy. Dyski w linuksie oznaczone są jako hd+kolejna litera alfabetu oznaczająca kolejność dysku. np.:

Pierwszy dysk oznaczony jest hda, jeśli dysków mamy więcej - to kolejny nazywa się hdb, natomiast trzeci i czwarty to hdc i hdd. Dla dysków na nowszym złączu SATA (i dla urządzeń podłączonych do złącza USB) oznaczenia przyjmują odpowiednio nazwy: sda, sdb, sdc, sdc. Jeśli nie jesteśmy pewni jakie mamy dyski i ile to możemy przekonać się o tym na kilka sposobów. Pierwszy to użycie systemowego polecenia do podziału na partycje.

# fdisk -l

I drugi sposób - to wyświetlenie kilku ostatnich komunikatów startowych z ładowania systemu:

# dmesg | tail -10

lub

# tail -f /var/log/syslog

Ja mam tylko jeden dysk, więc wywołuję polecenie:

# cfdisk /dev/hda

cfdisk

Obsługa tego programu jest bajecznie prosta. Wszystkie dostępne opcje znajdują się w dolnej części ekranu i możemy je wybierać klawiszami kursora,w [prawo] i [lewo], oraz musimy potwierdzić wybór klawiszem [Enter]. Natomiast wyboru partycji dokonujemy klawiszami kursora, w [górę] i w [dół].

 

Drogą prób i błędów każdy sam zrozumie przeznaczenie poszczególnych opcji. Aby to ułatwić wspomnę o kilku ważnych zasadach:

  • Primaty i Logical - tworząc partycje [New] musimy dokonać wyboru, czy ma być to partycja podstawowa, Primary, czy logiczna, Logical. Obowiązują tutaj dwie zasady: conajmniej jedna partycja musi być podstawowa i ona także będzie bootująca. U mnie jest to pierwsza partycja. I druga zasada - na jednym dysku można utworzyć tylko cztery partycje podstawowe.

cfdisk

  • Typ partycji - wszystkie nowo-tworzone partycje przyjmują domyślny typ jakoLinuks. My musimy typ ostatniej partycji zmienić na Linux Swap (kod 82)
  • Boot - jedna z partycji musi być bootująca - na niej zostanie zapisany program rozruchowy. W moim przypadku będzie to pierwsza partycja.
  • Write - na końcu należy tablicę partycji zapisać na dysku i potwierdzić wpisując słowoyes.

 

Aby wyjść z programu - wybieramy oczywiście opcję Quit.

Na koniec najważniejsze - jeśli kasujecie jakieś partycje Delete to: UWAGA !!! Wszystkie dane przejdą do krainy wiecznych łowów

 

fstab - zabezpieczamy partycje.

Po zainstalowaniu nowego Linuksa możemy dokonać kilku zmian, aby system nasz był bardziej odporny na działania zwykłego użytkownika, które zakłócić jego prawidłowe funkcjonowanie. Ustawienia domyślne pozwalają wszystkim użytkownikom zapisywać, odczytywać, a nawet uruchamiać swoje programy na każdej partycji. Za ten stan rzeczy odpowiedzialny jest plik /etc/fstab (filesystem table). W nim umieszczone są pewne reguły, które odczytywane są podczas startu systemu i wg nich montowane są partycje oraz inne urządzenia przechowujące nasze dane. W każdym wierszu opisane opcje dotyczące jednego systemu plików. Każdy wpis składa się z kilku elementów:

  • nazwa urządzenia - np. /dev/hda1, lub /dev/sd3,
  • katalog montowania - np. /home, lub /mnt/cdrom,
  • typ plików - np. ext4, swap lub dla windowsa vfat lub ntfs,
  • opcje montowania - tu można ustawić ograniczenia na poszczególne partycje,
  • kopia zapasowa - (ang. dump) cyfra określająca, czy ma być wykonywany backup partycji. Nie będziemy raczej korzystać z tej opcji. W przypadku katalogów systemowych lepiej ustawić 1, w pozostałych 0.
  • sprawdzanie spójności - numer określający kolejność sprawdzania spójności systemu , jeśli wpiszemy zero - to pomijamy sprawdzanie np. dla CD-ROM-u,

Zmieńmy sobie domyślny plik fstab i nałóżmy pewne ograniczenia na partycje.

# vi /etc/fstab

/dev/hda1 / ext4 defaults 1 1
/dev/hda2 swap swap defaults 0 0
/dev/hda5 /usr ext4 defaults 1 1
/dev/hda6 /home ext4 defaults,nosuid 1 1
/dev/hda7 /var ext4 defaults,nosuid,noexec 1 1
/dev/hda8 /tmp ext4 defaults,nosuid,noexec 1 1

  • defaults - stosuje ustawienia domyślne
  • nosuid - ustawia się dla partycji tymczasowych i użytkowników pomija bity set-UID i set-GID dla plików wykonywalnych
  • noexec - na tych partycjach nie można uruchomić żadnego programu

 

Flash dysk

Inaczej zwane, ze względu na ich niewielkie rozmiary, Pen Drive. Inne nazwy z którymi możemy się spotkać to: USB Drive, Flash Drive lub USB Key. Jest to niewielkie urządzenie podpinane do złącza USB. Wewnątrz znajduje się pamięć typu EEPROM która utrzymuje zapisane dane nawet przez dziesięć lat, bez dodatkowego zasilania. Z dodatkowych zalet można jeszcze wymienić dużą odporność na wielokrotne zapisywanie danych. Producenci gwarantują możliwość milionowego zapisu. Gdy ceny Flash Dysków spadły - wyparły z rynku stacje dyskietek które służyły do przenoszenia niewielkich ilości danych. Opisane czynności można zastosować do wszystkich magazynów danych podłączanych przez złącze USB - przenośne twarde dyski, zewnętrzne nagrywarki, czytniki pamięci i inne.

W większości systemów operacyjnych Windows i Linux urządzenia te są automatycznie rozpoznawane po podłączeniu do gniazda USB. Niestety w systemie Slackware przy minimalnej instalacji należy to urządzenie zamontować. Zaczniemy od utworzenia katalogu w którym będą przechowywane odnośniki do danych znajdujących się na naszym Flash Dysku. Zgodnie z zaleceniami FHS będziemy nasz flash dysk montować w katalogu /media. Wydajemy polecenie:

# mkdir -m 666 /media/pendrive

Nasz Pen Drive jest rozpoznawane jako urządzenie SCSI (/dev/sdx).

Najpierw należy sprawdzić jaki numer użądzenia posiada nasz pendrive. Podłączamy go do złącza USB i wydajemy poleceni:

# fdisk -l

W moim przypadku PENDRIVE to /dev/sb1

Aby ułatwić sobie korzystanie z urządzeń podłączanych do naszego złącza USB, wyedytujmy plik fstab:

# vi /etc/fstab  

i dopiszmy do niego linijkę:

/dev/sdb1   /media/pendrive   auto    noauto,users,noexec   0 0

Jeśli będziemy mieli kilka urządzeń podłączonych do gniazdek USB, musimy utworzyć więcej katalogów montowania i odpowiednio zmodyfikować plik fstab.

Po umieszczeniu naszego Pen Drive'a w gniazdku USB możemy zamontować poleceniem:

# mount /media/pendrive

i od teraz w tym katalogu mamy dostęp do danych znajdujących się na naszym małym dysku o czym możemy się przekonać listując go

# ls /media/pendrive

CD-ROM

Zmniejszanie prędkości obrotowej płyt.

Wszyscy chcemy, aby dane z naszych płyt były odczytywane jak najszybciej. Jednak przy dużych prędkościach płyty i napędy okropnie hałasują, a także zwiększa się ilość błędów odczytu. Jest to bardzo uciążliwe, jeśli mamy słabej jakości sprzęt, lub złej jako ści płyty. Podczas słuchania muzyki, lub oglądania filmów, gdy nie zależy nam na prędkości odczytu, możemy wyciszyć CD-ROM (lub DVD) zmniejszając prędkość obrotową. Należy z pierwszej płyty zainstalować (jeśli jeszcze nie mamy) polecenie hdparm i trochę z nim poeksperymentować. Aby zmniejszyć prędkość np. do 24X wpisujemy polecenie:

# hdparm -E 24 /dev/cdrom

Bibliografia

Warto poczytać.
ŹródłoTytułOpis
Linux+ styczeń 2001 Wszystko o prawach dostępu Artykuł z którego zaczerpnięto opis ustwień plikufstab.
Linux+ marzec 2004 Zabawy z flash dyskiem USB W tym artykule, oprócz tego, jak zamontować pendrive-a w Linuksie, można poczytać o tworzeniu backupów, lub instalacji systemu na urządzeniu podłączonym do USB.
Linux+ czerwiec 2004 Dostrajanie obsługi wymiany. Opis partycji SWAP.
Linux+ lipiec 2004 Swapować albo nie swapować. Streszczenie na temat korzyści wynikających z tworzenia partycji wymiany.
Linux+ maj 2005 Zarządzanie partycjami w Linuksie. Artykuł "dla początkujących" opisujący metody "obchodzenia" się z twardymi dyskami i partycjami.
Linux+ maj 2005 Hamowanie napędów CD/DVD. Sztuczka z wyciszaniem napędów.
http://www.linux-usb.org/ Linux USB Project. Stronka zawierająca wiele informacji na temat gniazda USB i urządzeń do niego podłączanych  

 

Zakończenie

Szczególne podziękowania należą się osobom z forum internetowego, którzy pomogli mi w napisaniu tego artykułu, a w szczególnosci takim osobom jak:

sp7foy, darjerz, xil, mina86, pajaczek.

Ocena użytkowników: 4 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka nieaktywna

Od pewnego czasu znacznie nasilił się rozwój systemu GNU/Linux. Spowodowane jest to większym zainteresowaniem oraz popularnością wywołaną dostrzeżeniem zalet jakie posiada Linux. Wiele osób szuka alternatywy dla uciążliwego Windowsa, niejednokrotnie uprzykrzającego nam życie w najmniej odpowiednim momencie. Odmienną część stanowią ludzie kierujący się stereotypem o wymaganiu potężnej wiedzy, niezbędnej do ujarzmienia ów systemu. Poniżej podam i opiszę 20 powodów zachęcających do rozpoczęcia przygody z Linuksem, a zarazem postaram się także obalić prehistoryczne teorie.

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna

"Dlaczego szkoły powinny używać wolnego oprogramowania?" - Richard Stallman udzielił na ten temat dosyć obszernej wypowiedzi. Według niego generalnie wszystkie komputery powinny używać wolnego oprogramowania - daje to wolność w używaniu własnego komputera, zaś oprogramowanie komercyjne robi to, czego chce twórca tego oprogramowania.

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna

Linux jest systemem operacyjnym. System operacyjny najprościej jest to zestaw programów, które pozwalają pracować na Twoim komputerze. Istnieje szereg różnych rodzin systemów operacyjnych: Unix (i ich warianty - BSD, AIX, Solaris, HPUX i inne), DOS, Windows, Amiga, Mac OS. Linux w zasadzie opiera się na rodzinie Unix, będąc w założeniach jego wolną alternatywą.